Na prvi pogled djeluje da su džem, pekmez i marmelada gotovo isti proizvodi, jer se svi prave od voća i najčešće završavaju na kriški hljeba ili u omiljenim kolačima. Ipak, među njima postoje značajne razlike u načinu pripreme, teksturi i količini voća koja se koristi.

Upravo zato se često dešava da ono što nazivamo marmeladom zapravo bude džem ili pekmez.

Džem se priprema od cijelog ili sjeckanog voća koje se kuha sa šećerom dok ne dobije gustinu pogodnu za mazanje. Njegova karakteristika su vidljivi komadići ploda ili sitni dijelovi voća koji ostaju sačuvani tokom kuhanja.

Za pripremu džema najčešće se koristi veća količina šećera nego kod pekmeza, jer on pomaže u želiranju, produžava rok trajanja i doprinosi punoći ukusa. U klasičnim receptima na kilogram voća često se dodaje od 500 grama do jednog kilograma šećera, u zavisnosti od vrste voća i željene slatkoće.

Za razliku od džema, pekmez se kuha znatno duže, kako bi voće potpuno omekšalo i ispario višak tečnosti. Dobija se gusta i kompaktna masa u kojoj se plodovi gotovo potpuno raspadnu.

Tradicionalni pekmez sadrži mnogo manje dodatog šećera, a kod nekih recepata, poput pekmeza od zrelih šljiva, šećer se uopće ne dodaje. Dugim kuhanjem prirodni voćni šećeri se koncentrišu, pa gotov proizvod zadržava bogat ukus bez potrebe za dodatnim zaslađivanjem.

Marmelada se prepoznaje po ujednačenoj, glatkoj teksturi bez većih komadića voća. Pravi se od voćne pulpe ili soka koji se kuhaju sa šećerom do željene gustine.

U mnogim evropskim zemljama naziv marmelada rezervisan je isključivo za proizvode od citrusnog voća, poput narandži, limuna ili grejpfruta. Zbog njihove izražene kiselosti u receptima se često koristi veća količina šećera kako bi se postigao prijatan i izbalansiran ukus.