Polaganjem cvijeća i odavanjem počasti na mjestu stradanja u ulici Ferhadija danas je obilježena 34. godišnjica ubistva 26 građana Sarajeva, koji su tokom opsade grada 1992. godine ubijeni dok su čekali u redu za hljeb.

Masakr u tadašnjoj ulici Vase Miskina, današnjoj Ferhadiji, dogodio se krajem maja 1992. godine, u periodu kada je Sarajevo već živjelo pod opsadom i svakodnevnom neizvjesnošću. Građani okupljeni u redu za hljeb postali su meta napada u kojem je ubijeno 26, a ranjeno više od stotinu osoba.

Taj događaj ostao je jedno od prvih velikih stradanja civila koje je snažno odjeknulo i izvan Bosne i Hercegovine, skrećući pažnju međunarodne javnosti na položaj stanovnika opkoljenog grada.

Prisutnim se obratila ministrica odgoja i obrazovanja u Vladi Kantona Sarajeva Naida Hota-Muminović, koja je naglasila značaj očuvanja kulture sjećanja.

- Stradali tog dana nisu izgubili živote slučajno, već su ubijeni tokom opsade grada dok su nastojali osigurati osnovne životne potrebe za svoje porodice - rekla je Hota-Muminović. 

Poručila je da sjećanje treba služiti ne samo kao tuga, već i opomena, ali i snaga da se Sarajevo njeguje kao grad različitosti i slobode.

Član Predsjedništva Bosne i Hercegovine Željko Komšić također se obratio, ali posebno mlađim generacijam.

- Većina vas ste vrlo mladi, ne sjećate se tog dana. Neko se i sjeća. Ovakav je dan bio, lijep, topao i sunčan. Je li de da nije uredu na ovom mjestu na ovaj dan čovjek da psuje? Mada, najradije bih opsovao. Je li ovo borba za moć bila? Je li ovo bila borba za moć? Ili je ovo borba za preživljavanje bila - istakao je Komšić.

Osim brojnih građana, počast su odali predstavnici svih nivoa vlasti u BiH i udruženja, kao i članovi porodica stradalih.

Više od tri decenije poslije, godišnjice poput ove ostaju podsjetnik na ljudske gubitke koji stoje iza statistika i na odgovornost da se iskustvo opsade Sarajeva čuva kroz činjenice, sjećanje i poštovanje prema žrtvama.

Tog dana, dok su čekali u redu za hljeb, ubijeni su Nedžad Abdija, Ismet Ašćerić, Ruždija Bektešević, Snježana Biloš, Predrag Bogdanović, Vladimir Bogunović, Vasva Čengić, Gordana Čeklić, Mirsad Fazlagić, Emina Karamustafić, Mediha Omerović, Bahrija Pilav, Mila Ruždić, Mile Ružić, Abdulah Sarajlić, Sulejman Sarajlić, Hatidža Salić, Galib Sinotić, Sreten Stamenović, Srećko Šiklić, Božica Trajeri-Pataki, Vlatko Tanacković, Srećko Tanasković, Tamara Vejzagić-Kostić, Jusuf Vladović i Izudin Zukić.

Opsada Sarajeva bila je jedna od najdužih opsada u historiji modernog ratovanja i najduža opsada jednog glavnog grada ikada. Trajala je ukupno 44 mjeseca ili 1.425 dana, od 5. aprila 1992. do 29. februara 1996. godine, što je tri puta duže od opsade Staljingrada u Drugom svjetskom ratu.

U prosjeku je 329 projektila ispaljivano na Sarajevo dnevno, dok je sveukupno ispaljeno oko 50.000 tona artiljerijskih projektila na grad. Ove brojke same po sebi pokazuju svu strahotu ratnih razaranja u Sarajevu tokom opsade.

Tokom opsade poginuo je 11.541 građanin Sarajeva, među njima 1.601 dijete.

Zbog teroriziranja civila tokom opsade Sarajeva u periodu 1992-1995, između ostalih, Međunarodni rezidualni mehanizam za krivične sudove na kazne doživotnog zatvora osudilo je ratnog komandanta Vojske Republike Srpske Ratka Mladića i ratnog predsjednika Republike Srpske Radovana Karadžića.

Na doživotnu kaznu zatvora za držanje u opsadi Sarajeva Haški tribunal osudio je komandanta Sarajevsko-romanijskog korpusa VRS-a Stanislava Galića, a osuđeni su Dragomir Milošević i Momčilo Perišić, takođe visoki oficiri VRS-a.